Dinsdagavond, ik heb besloten een avondje flink door te
werken en zit op kantoor met m’n neus achter de laptop. Overdag was ik de hele
dag in één van onze klinieken geweest. Nu zijn mijn hersenen druk bezig met
getallen, om de nodige inschatting te kunnen maken hoeveel medicijnen, medische
materialen we het komende jaar nodig hebben. Totdat de telefoon gaat. Ik krijg
bericht dat de gevangen genomen Jordaanse piloot is gedood door de IS. Er worden
een aantal details gegeven, die niet tot me door willen dringen, en ik vraag me
af of ik het wel goed begrijp. Ik krijg advies deze avond niet op pad te gaan,
want mogelijk zullen er demonstraties plaats vinden.
Ik leg de telefoon neer en staar naar mijn laptop. Van doorwerken
is ineens geen sprake meer, dus pak ik mijn tas in en ga op weg naar huis. Ik
verwacht dat als ik buiten kom de wereld van slag zal zijn, en het leven stil
zal staan. Maar buiten rijden de auto’s door de straat, hier en daar wordt
getoeterd, mensen lopen winkeltjes in en uit en het leven lijkt gewoon door te
gaan.
Aangekomen in mijn appartement, start ik meteen mijn laptop
op voor het nieuws. Het eerste bericht: “IS
verbrandt Jordaanse piloot levend.” Ik lees diverse artikelen met
schokkende details. De tranen springen in mijn ogen, ik kan er met m’n hoofd
niet bij. Wat doen mensen toch afschuwelijk dingen. Eigenlijk is het helemaal
niet raar als mensen heel boos reageren op zo’n bericht en ik snap het dat er demonstraties
volgen. Het houdt me de hele avond bezig.
De volgende twee dagen gaat het leven en het werk gewoon
door. Maar regelmatig is het onderwerp
van gesprek de Jordaanse piloot. Reacties van mensen zijn verschillend, variërend
van boosheid, machteloosheid, verdriet, geschokt en meer. Er wordt veel gezegd:
“Dit is niet onze
Islam, de Islam is een vredelievende Godsdienst”
“We moeten gaan
vechten en de IS op dezelfde manier terugpakken”
“Ik hoop dat de koning
wijze beslissingen neemt”
Er wordt mij gevraagd of ik de video heb gezien. Nee, ik heb
de video niet gezien en ik wil hem ook niet zien, dat kan ik niet aan. De verhalen
zijn al erg genoeg. Men zegt dat de video heel professioneel in elkaar zit. Het
feit dat er een professionele video gemaakt is van de verbranding vind ik nog
schokkender. En wat nog erger is, ik lees dat de video op grote bioscoop schermen is
uitgezonden voor publiek in Syrië. De menigte juicht. Is dit echt juichen of
juichen ze uit angst?
Vanuit mijn organisatie krijg ik donderdag avond door welke
wijken in Amman een “NO GO area” zijn dit weekend. Ook van de Nederlandse Ambassade
krijg ik donderdagavond een mail:
“Naar
aanleiding van de moord op de Jordaanse piloot in Syrië zullen er op vrijdag 6
februari op verschillende plaatsen in het land bijeenkomsten en demonstraties
worden georganiseerd. U wordt geadviseerd om down town Amman en Karak te mijden”
Het is nu vrijdag ochtend vroeg, weekend voor mij. De zon
schijnt, de vogeltjes worden wakker en ik hoor auto’s door de straten gaan. Als
ik op mijn balkon sta ziet het leven er mooi, rustig en vredig uit. Een groot
contrast met het nieuws in de media.
Ik laat mijn gedachten gaan over het gebeuren deze week. Ik
vind het afschuwelijk. In oorlogen lijkt het slechtste in de mensen naar boven
te komen. Daar waar mensen vredelievend naast elkaar lijken te wonen, worden
ineens mensen gemotiveerd om mee te doen met de oorlog.
Hoe kunnen we toch vrede brengen in deze wereld, zal het
ooit nog goed komen? Is het mogelijk om in alle rust en harmonie met elkaar
samen te leven of is dat een fantasie. Alle geschiedenisboeken staan vol met
verhalen over oorlogen. Waarom toch al die oorlogen en conflicten? Oorlog lijkt
gewoon bij het leven te horen. Ja, en zelf voor oorlog bedenken we regels
vanuit humanitair oogpunt, maar deze worden met de voeten overtreden.
Bestaat vrede eigenlijk wel of is dat een utopie? Zou het
helpen om te bidden…? Als dat zo zou zijn, zou het toch allang vrede moeten
zijn, want er zijn zoveel mensen die alleen of gezamenlijk bidden voor vrede.
Of moeten we gewoon accepteren dat er goed en kwaad is in
de wereld?
Op al deze vragen weet ik geen antwoord.
Toch zou het mooi zijn als er ooit een keer vrede zou zijn
op aarde.
